เหนื่อยความเป็นจริงที่ฉันมี หน่ายกับทุกนาทีที่เลื่อนลอย
อ่อนล้าบ่อยๆ ที่ต้องค่อยจะทนเหงา
อาจจะจริงที่เธอไม่ทิ้งไป แต่ในใจไม่มีคำว่าเรา
เจ็บช้ำเปล่าๆที่รักเราไม่เท่ากัน

คำๆเดียวกัน จากคนๆบางคน ก็ต่างแล้ว
ใจใครใจมัน ความรักมีไม่เท่ากัน และฉันก็พอเข้าใจ

*ถ้าหากความรัก.. ของเรามันมีไม่เท่ากัน
ฉันว่าเราก็ควรต้องยอม.. รับมัน
หากว่าเรายังฝืน.. มันก็คงไม่ได้อะไร…
หากว่าใครถาม.. ว่าเราจบลงด้วยเรื่องอะไร…
ฉันคงทำได้เพียงแค่ตอบเขาไป
ว่าที่สุดแล้ว จะทำอย่างไร รักเราที่มีให้ไปมันไม่เท่ากัน

ถ้าหากจะบอกรักใครสักคน
มันก็ไม่ได้ยากลำบากลำบนสักเท่าไร
แต่จะรักษาให้มันอยู่นาน ให้เป็นอย่างใจ
โอ้ว..มันชักยากชักเย็นมากมายเหลือเกิน

(*)

คำๆเดียวกัน จากคนๆบางคน ก็ต่างแล้ว
ใจใครใจมัน เมื่อรักมีไม่เท่ากัน สุดท้าย รักนั้นก็จบไป…